Ustaliliśmy reguły klawisza Enter, aby akapity wyglądały tak samo także w innych narzędziach
Czy zdarzyło Ci się nacisnąć Enter tylko raz w edytorze Markdown, a kursor przesunął się na ekranie o dwa wiersze? Albo akapity rozdzielone na ekranie połączyły się na GitHubie w jeden blok? To dwie strony tego samego pytania.
Co powinno się wydarzyć po naciśnięciu Enter w edytorze Markdown?
Na ekranie kursor powinien przesunąć się tylko o jeden wiersz. Jednak w pliku do rozdzielenia akapitów potrzebne są dwa znaki nowego wiersza. Ta pozornie prosta różnica określa charakter edytora.
mote wybrał sposób, który pozwala pisać akapity w naturalny sposób, zachowując przy tym plik w niezmienionej postaci.
Jedno naciśnięcie przenosi o jeden wiersz niżej
W mote klawisz Enter tworzy nowy akapit.
Na ekranie kursor przesuwa się o jeden wiersz, a do pliku trafiają dwa znaki nowego wiersza. Jeśli obok karetki znajduje się już znak nowego wiersza, jest on liczony jako połowa separatora. Dzięki temu niezależnie od tego, co znajduje się dookoła, jedno naciśnięcie oznacza jeden wiersz.
Jeśli chcesz tylko przejść do nowego wiersza w obrębie tego samego akapitu, naciśnij Shift+Enter. Do pliku trafi jeden znak nowego wiersza, a następny wiersz pozostanie w tym samym bloku. Jest to przydatne, gdy wiersze powinny pozostać blisko siebie, na przykład w adresie albo wierszu poezji.
Pusty wiersz między akapitami nie jest osobno widoczny na ekranie. Dzieje się tak dlatego, że jest separatorem rozdzielającym akapity. Karetka również się na nim nie zatrzymuje. Po naciśnięciu Backspace podział między akapitami znika za jednym razem.
Każde naciśnięcie przesuwa więc zawartość ekranu o jeden wiersz.
Plik również pozostaje zgodny z Markdownem
W Markdownzie akapity rozdziela się dwoma znakami nowego wiersza.
Traktowanie jednego znaku nowego wiersza jako akapitu powoduje problemy. W plikach utworzonych przez inne osoby odstępy między akapitami stają się dwukrotnie większe, a pliki utworzone w mote łączą się na GitHubie lub w Pandocu w jeden akapit.
Aby obsłużyć ten model, Typora normalizuje plik podczas zapisywania. Na przykład redukuje trzy puste wiersze do jednego. mote nie poprawia pliku za użytkownika. Wynika to z zasady, zgodnie z którą nie dodaje ani nie usuwa bajtów, których użytkownik nie wpisał.
Zamiast tego wprowadziliśmy jeszcze jedną regułę.
Nie tworzymy wierszy, które znajdują się w pliku, ale których nie można ani zobaczyć, ani edytować. Ukrywamy tylko jeden pusty wiersz oddzielający akapity, a wszystkie pozostałe pokazujemy na ekranie.
Puste wiersze również potrzebowały reguł
Początkowo za separator akapitów uznawaliśmy tylko pierwszy z kolejnych pustych wierszy.
Zaczęły się wtedy dziać dziwne rzeczy. Tekst wpisany w pustym wierszu łączył się z akapitem poniżej, a utworzenie nowego akapitu wymagało ponownego naciśnięcia Enter. Po usunięciu akapitu czasami pozostawał też jeden pusty wiersz.
Przyczyna była jedna. Separator akapitów jest parą dwóch znaków nowego wiersza, ale tylko jeden z nich był liczony jako separator.
Teraz wśród kolejnych pustych wierszy naprzemiennie występują separatory i puste akapity. Trzy puste wiersze w pliku stają się jednym pustym wierszem na ekranie. Pusty akapit również jest jednym wierszem, dlatego potrzebuje separatorów po obu stronach.
Doprecyzowaliśmy również przypadki, w których Enter ponownie wykorzystuje znajdujący się w pobliżu znak nowego wiersza. Ponownie wykorzystywany jest wyłącznie znak nowego wiersza łączący dwa wiersze tego samego akapitu. Znak nowego wiersza, który został już użyty do rozdzielenia akapitów, nie jest wykorzystywany ponownie.
Backspace działa zgodnie z tą samą zasadą. Po usunięciu pustego akapitu znika zarówno jego wiersz, jak i otaczające go separatory. Jedno naciśnięcie usuwa tylko jeden wiersz.
To zachowanie sprawdzamy jednocześnie na ekranie i w pliku. Ten sam test weryfikuje nie tylko wysokość wiersza na ekranie, lecz także bajty faktycznie zapisane w pliku.
W trybie źródłowym plik jest pokazywany dokładnie w swojej oryginalnej postaci
Reguły dotyczące akapitów mają zastosowanie wyłącznie w trybie podglądu na żywo i w trybie czytania.
W trybie źródłowym każdy wiersz zajmuje jeden wiersz na ekranie. Puste wiersze także są widoczne w niezmienionej postaci, a karetkę można umieścić w dowolnym miejscu. Naciśnięcie Enter wstawia tylko jeden znak nowego wiersza.
Jeśli do obrazu na ekranie dodano interpretację, powinno istnieć także miejsce, w którym można ją usunąć i zobaczyć oryginał. Z tego powodu tryb źródłowy jest potrzebny również podczas pracy z tabelami i blokami kodu.
Wierne wyświetlanie ma też swoje ograniczenia
Jeśli plik kończy się znakiem nowego wiersza, na końcu wyświetlany jest jeden pusty wiersz.
Ostatni znak nowego wiersza nie jest separatorem między dwoma blokami. Jest miejscem, w którym można wpisać następny znak. Dlatego go nie ukrywamy.
Dokumenty rozdzielane w starszych wersjach mote jednym znakiem nowego wiersza są teraz wyświetlane jako jeden akapit. Jest to wynik zgodny z regułami Markdownu. Aby rozdzielić akapity, wystarczy w odpowiednim miejscu jeszcze raz nacisnąć Enter. mote nie poprawia pliku potajemnie.
Akapit nie istnieje wyłącznie na ekranie ani wyłącznie w pliku. mote został zaprojektowany tak, aby na ekranie można było pisać w naturalny sposób, a plik pozostawał zgodny z Markdownem.